Hans Arp

Museum Beelden aan Zee presenteert A Library of Forms, een grote internationale tentoonstelling die nieuw licht werpt op het sculpturale oeuvre en de werkwijze van Hans (Jean) Arp. Met 75 sculpturen, reliëfs en gipsmodellen volgt de tentoonstelling de ontwikkeling van Arps organische vormentaal. Centraal staat gips, het materiaal waarmee hij zijn vormen modelleerde en voortdurend bleef herzien. De tentoonstelling presenteert de resultaten van meerjarig onderzoek naar 21 gipsen uit de collectie van het museum en biedt nieuwe inzichten in Arps artistieke praktijk. 

Curator: Louise Bjeldbak Henriksen

In 2023 ontving museum Beelden aan Zee een schenking van 21 gipsmodellen en een bronzen beeld van Hans (Jean) Arp (1888–1966) door de Stiftung Hans Arp und Sophie Taeuber-Arp e.V. De donatie maakte deel uit van een internationaal initiatief waarbij Arps gipsen sculpturen werden geschonken aan toonaangevende museumcollecties, waaronder het Nasher Sculpture Center (VS), het Busch-Reisinger Museum van de Harvard Art Museums (VS) en de Henry Moore Foundation (VK). Dankzij deze omvangrijke aanwinst beheert museum Beelden aan Zee nu de grootste openbare collectie gipsen van Arp van Nederland en wordt er van 2023-2027 kunsthistorisch en conserveringsonderzoek verricht naar de beelden in gips. 

A Library of Forms bouwt voort op A Petrified Forest, de tentoonstelling in 2024 waarin de geschonken beelden voor het eerst werden gepresenteerd. Met een selectie van ongeveer 75 sculpturen en reliëfs uit de periode 1915–1966 laat de nieuwe tentoonstelling zien hoe Hans Arp geleidelijk bouwde aan wat kan worden opgevat als een levende “bibliotheek” van vormen die de basis vormde voor zijn unieke sculpturale oeuvre.

Vanaf circa 1930 richtte Arp zich op de vrijstaande sculptuur. Gips werd daarbij zijn belangrijkste werkmateriaal. Het stelde hem in staat intuïtief te modelleren, eindeloos te bewerken en vormen te vertalen naar andere materialen als hout, marmer of brons. Arp streefde niet naar één definitieve versie van een kunstwerk. Door schaal, oppervlak of oriëntatie subtiel te veranderen kregen dezelfde vormen telkens een nieuwe betekenis. Voor hem was herhaling geen mechanisch proces maar een manier om via vorm te denken.