Rui Chafes
Alberto Giacometti studeerde tekenen, schilderen en beeldhouwen, eerst een korte tijd in Genève en daarna in Parijs. Hij keerde zich al snel af van de academische traditie omdat hij steeds meer geïnteresseerd raakte in kubistische beeldhouwkunst en niet-westerse kunstvormen, en uiteindelijk sloot hij zich aan bij de surrealistische groep. Vanuit zijn eenvoudige atelier in Parijs, werkte de kunstenaar samen met de Surrealisten, totdat hij in 1935 uit de groep werd gezet vanwege zijn hernieuwde focus op modelleren naar directe waarneming.
Tijdens en na de Tweede Wereldoorlog ontwikkelde Giacometti steeds kleinere en slankere figuren, die de strijd en vervreemding van die tijd weerspiegelen. De nietigheid van de mens komt krachtig tot uitdrukking in zijn dunne, uitgerekte vormen die bijna lijken op te lossen in de ruimte. Deze tegelijk aanwezige en afwezige figuren geven een gevoel weer van eenzaamheid en existentiële onzekerheid. Giacometti probeerde het ongrijpbare gevoel van menselijke aanwezigheid en innerlijk leven tastbaar te maken. Ook zijn schilderijen en tekeningen getuigen van deze voortdurende zoektocht, waarmee hij een uitzonderlijk oeuvre creëerde dat tot op heden blijft inspireren.